Płyty Recenzja

Pokusa – Głowy

Obrazek tytułowy

(U Jazz Me Records, 2026)

Z całej głośnej niedawno medialnej dyskusji o młodym polskim jazzie zostało nam niewiele myśli godnych zapamiętania. Jedna z trafniejszych, jakie dały się wyłowić z bajora niedorzecznych komentarzy, brzmiała mniej więcej tak: „akademia i Instagram pozbawiły jazz zapachu obszczanej piwnicy”. Święte słowa. Gdyby zastanowić się, któremu z polskich składów jazzowych szczególnie nieobce są wartości ujęte w tej aromatycznej metaforze, do głowy od razu przychodzi warszawska Pokusa. Na płycie Głowy trio po raz pierwszy postanowiło jednak wyraźnie spuścić z tonu.

Teo Olter, Natan Kryszk i Tymek Bryndal zaczynali wspólną muzyczną przygodę, przyłączając się 14 lat temu do środowiska nieistniejącej już warszawskiej klubojadalni Eufemia. Byli wówczas tak młodzi, że oczywiste braki techniczne urzekająco nadrabiali nieomal punkową żarliwością, czym zaskarbili sobie miano ulubionych gówniarzy części krajowych weteranów sceny free. Błogosławieństwa udzielał im sam Mikołaj Trzaska, co okazało się gestem nie bez znaczenia z racji rodzinnej historii młodego Oltera. Podobnie jak doceniona przez Trzaskę wrocławska Ślina, Pokusa dała się poznać jako zespół, który nie załapał się na żadną z kilku kolejnych fal polskiego jazzu. Przez lata wyrobiła sobie dość silną pozycję, ale konsekwentnie pozostawała w offie. Ominęły ją nowe mody, co zespołowi wyszło tylko na dobre. Nowej jazzowej młodzieżówce najłatwiej było bowiem zaistnieć przez przyłączenie się do koniunktury zorientowanej na premiowanie wizerunku chuligana z dyplomem z Katowic (litości!) lub godną Męskiego Grania retromanię w stadium terminalnym.

Na Głowach Pokusa pozostaje wierna duchowemu pokrewieństwu z muzyką grupy The Thing, którą to chłopaki podglądali w Pardon, To Tu, gdy klub stał jeszcze przy Placu Grzybowskim. Tym razem, po pięciu latach od płyty D.W.A., postawili na mniej dźwięków, a więcej powietrza i skupienia. Echa dawnego piwnicznego czadu słychać jedynie na Dzieciak dziwnie urośnie, a riffowy Portret z grzechotnikiem z funkową aktywnością basu objawia nieznaną dotąd Pokusie przebojowość na miarę Morphine. Natomiast gdy Bryndal śmiga w Palcozębach na basie o matowym, zaskakująco wycofanym brzmieniu, Kryszk kontrapunktuje tę intensywność snuciem leniwych motywów na barytonie. Saksofonista chyba nigdy nie miał w sobie więcej luzu. Analogicznie dzieje się na Małym łososiu, gdzie za bazę energetyczną numeru służy bębniący gęsto Olter. Kryszk skupia się tu raczej na barwie, prezentując znakomitą kontrolę nad brzmieniem, jakby smakował z wolna każdy kolejny dźwięk – od przykurzonych eterycznych podmuchów po gardłowy charkot na najniższych rejestrach.

Niewiele tu tradycyjnych kompozycyjnych struktur – trio stawia raczej na ujęte w groove’owe ramy strumienie świadomości. Ich metodę najlepiej ilustruje Ostatni pączek wieczoru zbudowany na połamanej triphopowej partii perkusji. Łatwo byłoby sprowadzić ten numer do banalnego ćwiczenia z gatunkowego naśladownictwa, co państwowe instytucje kultury nagminnie usiłują nazywać kreatywnością, lecz nie w przypadku Pokusy. Trio woli potraktować to jako pretekst do transowych wycieczek ku wspomnieniom znad morza – kompozycja faluje łagodnie, a medytacyjnego waloru przydają jej szmery saksofonu zaklęte w pętlach oddechu cyrkulacyjnego. Suma tych muzycznych zdarzeń przynosi nam więc sporo zaskoczeń. A jednak wciąż warto ulec tej Pokusie.

Mateusz Sroczyński

Tagi w artykule:

Powiązane artykuły

polecane

newsletter

Strona JazzPRESS wykorzystuje pliki cookies. Jeżeli nie wyrażasz zgody na wykorzystywanie plików cookies, możesz w każdej chwili zablokować je, korzystając z ustawień swojej przeglądarki internetowej.

Polityka cookies i klauzula informacyjna RODO