(Alpaka Records, 2026)
Artystów kierujących muzyczne poszukiwania w stronę rozbudowanych składów prędzej czy później dotyka problem regularnego funkcjonowania ich zespołów. Z jednej strony wymagający materiał trudno przyswoić bez regularnych prób, z drugiej – nie każdy klub może pozwolić sobie na regularny angaż takich formacji. Emil Miszk obok działalności instrumentalisty-trębacza od lat pracuje nad formułą autorskich big-bandów, szukając sposobu na rozwiązanie powyższych dylematów. Jego najnowszy projekt Modulaire zdaje się odnajdywać skuteczne na to remedium.
Miszk chętnie zabiera głos w mediach społecznościowych, poruszając kwestie związane z jego codzienną pracą artystyczną. Inaczej jednak niż inni korzystający z tej metody komunikacji, ma on wiele interesującego do przekazania. Podobnie dzieje się przy autopromocji opisywanego projektu, dzięki której można dokładnie zapoznać się z przyświecającymi mu ideami. Modulaire nie jest zdefiniowanym składem zarówno w aspekcie personalnym, jak i liczebnym. Jak wskazano we francuskojęzycznej nazwie – to modularny system, zmieniający się w zależności od aktualnych potrzeb. Pozornie może się to wydawać prostą sztuczką band lidera, który nie mogąc pozwolić sobie na stałe personalia, dowolnie je konfiguruje. Nic bardziej mylnego. Za tą koncepcją stoi silny fundament projektu – pluralizm jego elementów składowych. „W Modulaire różnorodność nie jest problemem do rozwiązania, ale materiałem, z którego budujemy muzykę”, podkreślił twórca w jednej ze wspominanych wypowiedzi.
Podstawowym pomysłem było powołanie międzynarodowego składu, tak by bogactwo kulturowe członków zapewniło różne sposoby myślenia o muzyce, a zwłaszcza improwizacji. „Kiedy spotykamy się na scenie, te wszystkie doświadczenia zaczynają na siebie wpływać i powstaje coś, czego nikt z nas nie mógłby stworzyć w pojedynkę”, czytamy w kolejnym poście trębacza. Kluczową rolę odgrywa tu kompozytor kreślący strukturę, wewnątrz której wykonawcy podejmują indywidualne decyzje. Wyznaczone ramy są na tyle płynne, że ta sama kompozycja w innej sytuacji może przybrać odmienną formę, zachowując przy tym integralność języka muzycznego.
Album Megalopolis jest jedną z takich wariacji. Materiał nagrał rok temu szesnastoosobowy zespół, złożony z przedstawicieli sześciu krajów. Mamy tu melodie budowane na wyraźnych kontrastach, których przebieg wyznaczają zwroty akcji, wiedzione energią dużego składu. Dość powiedzieć, że na przestrzeni trzech utworów gwałtowne ścieranie się instrumentów dętych płynnie przechodzi w ich romantyczny dialog, by ostatecznie oddać pole operowym ariom. Wyraża to tytuł płyty, odnoszący się do koncepcji metropolii, która mimo rozczłonkowania na dzielnice o różnym charakterze, zachowuje spójną tożsamość.
Bardzo szybko doszło do weryfikacji modułowej koncepcji projektu. Zaraz po wyjściu ze studia program pomyślnie zaistniał w pięcioosobowej wersji koncertowej podczas festiwalu Jazz Jantar. Oczywiście trudno się łudzić, że koncepcja Miszka pozwoli mu teraz na bezproblemową działalność, to przecież wciąż trudne logistycznie przedsięwzięcie. Jednak umyślne wykorzystanie zmienności składu jako zasady funkcjonowania projektu z całą pewnością jest na tyle ciekawe, że warto podejmować trud jego realizacji.
Jakub Krukowski