Po 33 latach pracy końca dobiegła edycja Encyklopedii Muzycznej PWM. Przed kilkoma dniami do sklepów trafił ostatni, 12 tom tego dzieła.

Pomysł na opracowanie pierwszej polskiej, wielotomowej encyklopedii poświęconej wyłącznie muzyce zrodził się pod koniec lat 60. ubiegłego stulecia wśród muzykologów skupionych wokół Rady Programowej PWM-u, zas jego głównymi rzecznikami byli Zofia Lissa i Mieczysław Tomaszewski, który uznawany jest za ojca Encyklopedii. Prace ruszyły w 1970 r., a w roku następnym redaktorem naczelnym została Elżbieta Dziębowska, która doprowadziła pracę nad tym dziełem do samego końca.

 Pierwszy tom ukazał się dopiero w 1979 roku, a kolejne wydawano co kilka lat. W dziele, które ukazało się w łącznym nakładzie 555 tysięcy opublikowano prawie 10 tysięcy haseł części biograficznej poświęconych: muzykom, literatom, budowniczym instrumentów, edytorom, akustykom, pedagogom, baletmistrzom, tancerzom, reżyserom czy mecenasom. Znalazło się tu około 5,5 tysiąca różnego rodzaju grafik, które stanowią integralą część haseł.

Encyklopedia Muzyczna PWM jest jedyną tego typu publikacją w Europie Wschodniej, która także na tle wydawnictw zachodnich jawi się jako wyjątkowa.

Opracowano na podstawie materiałów promocyjnych.